(Wersja PL poniżej EN)

So you want to climb that corporate ladder, reach for the stars, make it to senior, principal, lead, head of, VP, or some C-something?

Great.

Here’s exactly how to ensure none of that ever happens.

Let’s take a guided tour through all the delightful anti-patterns – by role – that will keep your career pleasantly parked in the same spot until retirement (or layoff). This is a roast, a warning, and maybe a gentle wake-up call. If it stings, it’s probably for you.

Developers: The Code Golems of Self-Sabotage

Want to be that developer no one ever considers for promotion? Easy:

• I don’t write tests – it works on my machine.

• I wrote 4,000 lines of tests because the architect said code coverage is important.

• Why fix this bug? It’s not in the Jira ticket.

• We don’t do refactors during a sprint. Ever. It’s sacred.

• Everyone else is slow. I’ll match their pace.

The best way to fade into the carpet is to stop thinking. Just execute. Stop caring. Let someone else own quality, delivery, value, and common sense.

What great devs actually do:

They think. They own. They look at a product and ask, “Does this make sense?” They find bugs no one saw, fix things not assigned to them, and care about what happens after the deploy. They know the business goal. They optimize for impact, not for metrics.

Product Owners: “Order” Does Not Mean “Obey”

If you’re just forwarding requests from sales or waiting for someone to tell you what the priority is – congrats, you’re not a Product Owner. You’re a glorified backlog shuffler.

• The stakeholders said we need this.

• Let’s build the login screen again but with rounded corners.

• I don’t understand how this feature helps, but marketing insists.

Great product ownership isn’t about saying yes – it’s about saying “Why?”, and sometimes “No.”

What great POs actually do:

They deeply understand the product, the user, the market, and the mission. They lead with insight, not compliance. They prioritize based on value, not politics. They’re mini-CEOs of their slice of the business, not ticket-takers.

Project Managers: Schedule Shamans or Excuse Factories?

Want to be a project manager people avoid?

Wait for updates. Hope blockers resolve themselves. Escalate nothing. Say “it depends” to everything. Accept missed deadlines as destiny.

The best PMs are relentless. When the door shuts, they come in the window. When half the team gets pulled into chaos, they reset expectations, realign priorities, and still make it work.

What great PMs actually do:

They own delivery like it’s personal. They communicate. They manage scope, expectations, egos, risk, uncertainty – and yes, timelines. They are credible because they understand both the business and the technology.

Scrum Masters: Beyond Ceremonial Gong-Bangers

If your week is just stand-up, retro, grooming, and complaining about how “we’re not agile enough” – welcome to stagnation.

Great Scrum Masters don’t blindly worship the Agile Manifesto. They adapt it, evolve it, bend it if necessary – to make the team better.

They nudge engineers toward better habits. They spot dysfunction and call it out. They coach, mentor, unblock, connect, empower. They make the team better, not just more agile.

What great Scrum Masters actually do:

They’re force multipliers. They care less about frameworks and more about outcomes. They know that sometimes what the team needs is less ceremony and more clarity.

UI/UX Designers: The Minimalist Maximalists

Nothing like derailing a whole sprint because the dropdown should animate more gracefully.

Or arguing for three days over which icon looks more playful.

Yes, design matters. But if you’re optimizing Figma while users can’t find the “Buy” button – we have a problem.

What great UXers actually do:

They advocate for users, not aesthetics. They test early and often. They move fast, and know when “good enough” is better than perfect. And they listen to data, not their own taste.

Business Analysts: Death by UML

If your requirements document is 52 pages long and no one reads it but you, you’re doing it wrong.

Don’t do analysis for analysis’ sake. Don’t write specs no one understands. Don’t bury key insights under frameworks.

What great BAs actually do:

They bridge the business and tech worlds with clarity and speed. Their work helps the team move, not stall. They care less about methodology and more about delivering understanding.

Testers: The QA Metrics Trap

Test cases executed: 1,478. Bugs found: 0. All green!

That’s not a flex.

You can write a thousand test cases and still miss the one that matters. You can hit 100 percent coverage and still release a broken feature.

What great testers actually do:

They think like users and attackers. They’re curious. They go beyond the checklist. They know that one smart exploratory test beats 20 mechanical ones. They value quality over quantity – and user experience over metrics.

Security Officers: Gatekeepers or Guardians?

Bad infosec says: No, you can’t do that.

Good infosec says: Here’s how to do it safely.

Security isn’t just about checklists and firewalls. It’s about thinking ahead, enabling innovation without exposing the company, and educating, not intimidating.

What great security people do:

They’re enablers. They make risk understandable. They show how to move fast and stay safe. They don’t just spot holes – they plug them.

The Real Career Killers

Regardless of your role, here’s how to guarantee your career flatlines:

• Complain constantly

• Wait for tasks instead of owning problems

• Ignore the business impact

• Obsess over processes and tools instead of value

• Fake it till you make it instead of asking, learning, growing

And the number one killer:

Matching your pace to the slowest person in the room.

So Who Gets Promoted?

Not the smartest.

Not the loudest.

Not the most experienced.

But the ones who:

• Care deeply about outcomes

• Solve problems proactively

• Act with integrity

• Make the people around them better

• Show up every day with energy, curiosity, and grit

Final Word

After nearly 20 years in this industry, and having spent the better part of the last decade in senior leadership roles, let me tell you one thing with absolute certainty:

I know exactly who I want to hire – and more importantly, who I don’t.

I’ve seen talent that fizzled and underdogs who became stars. I’ve watched people with glowing résumés stall in place, and others – less decorated but full of fire – rise fast.

What made the difference? Mindset.

Not diplomas, not titles, not certifications. But the quiet, everyday choices people make:

Do you take ownership or deflect?

Do you complain or problem-solve?

Do you wait for instructions, or do you lead from wherever you are?

Because just like the C-level is held accountable for results, we in turn must hold you accountable for yours.

And when the moment comes – when it’s dark, the clock is ticking, and everything’s breaking apart – I want people next to me who still show up. Who dig in, stay sharp, and fight for the outcome.

If your instinct is to say your laptop was too slow, or that the requirements weren’t 100 percent clear, or that you sent an email so it’s not your problem anymore – I wish you all the best. You’re not ready.

You won’t get fired for that.

But you won’t get promoted either.

The Real Promotion

It’s not about chasing titles.

It’s about being the kind of person others trust when it really matters.

So work in a way that’s true to your character. Stay humble. Stay honest. Stay hungry.

Forget fake it till you make it – try own it until you earn it.

Be the one who shows up when others step back.

And you won’t have to ask for a promotion.

They’ll hand you the responsibility first.

The title will follow.

---

Jak skutecznie… nie awansować. Poradnik dla tych, którzy chcą zostać w miejscu

Marzy Ci się awans? Chcesz wspiąć się po firmowej drabinie, zostać seniorem, leadem, headem, VP albo nawet kimś z „C” w nazwie?

Świetnie.

To teraz pokażę Ci dokładnie, jak sprawić, żeby to nigdy nie nastąpiło.

Przejdziemy przez różne cudowne antypatterny – rolami – które zapewnią Ci komfortowe stanowisko w miejscu, w którym jesteś teraz. Może do emerytury, a może do najbliższego zwolnienia.

Ten tekst to trochę żart. Ale też ostrzeżenie. A czasem – lustro. Jeśli coś Cię ukłuje, to może dlatego, że widzisz tam siebie.

Programista: jak być nie do awansu

Chcesz zostać developerem, którego nikt nigdy nie rozważy do awansu? Proszę bardzo:

• Nie pisz testów – przecież „u mnie działa ”.

• Napisz 4 000 linii testów, bo ktoś wspomniał o pokryciu kodu.

• Nie naprawiaj błędów, których nie ma w Jirze – po co…

• Refaktoring? W sprintach nie ma miejsca na takie fanaberie… zrobi się później…

• Dostosuj tempo do najwolniejszego w zespole. Będzie równo.

Najlepszy sposób, by wrosnąć w fotel, to przestać myśleć. Przestać czuć odpowiedzialność. Po prostu rób swoje. Ale broń Boże nie interesuj się wynikiem.

A jak robią to najlepsi?

Myślą. Biorą odpowiedzialność. Patrzą szerzej niż kod. Wiedzą, po co piszą, dla kogo i jaki to ma sens. Testują! Znajdują błędy, zanim zrobi to klient. Rozumieją cel. Działają z myślą o efekcie, nie o wykresach.

Product Owner: czyli nie „przekaźnik zadań”

Jeśli jako PO po prostu przekazujesz żądania z marketingu lub sprzedaży do zespołu, to przykro mi – nie jesteś właścicielem produktu. Jesteś przekaźnikiem backlogu.

• „Bo stakeholder powiedział, że trzeba.”

• „Zróbmy to jeszcze raz, ale z zaokrąglonymi rogami.”

• „Nie wiem, czemu to robimy, ale taka była sugestia.”

Dobry Product Owner to nie osoba od „tak”, tylko od „dlaczego”. I czasem – od „nie”.

A jak robią to najlepsi?

Rozumieją produkt, użytkownika, rynek i cel biznesowy. Priorytetyzują wartość, nie politykę. Wiedzą, że właściciel to nie ten, kto zbiera życzenia, tylko ten, kto kieruje rozwojem.

Project Manager: mistrz harmonogramu czy mistrz wymówek?

Chcesz być PM-em, którego nikt nie chce w zespole?

Czekaj, aż ktoś da Ci update. Licz, że problemy rozwiążą się same. Nie eskaluj. Mów „to zależy”. Traktuj opóźnienia jako naturalną część krajobrazu.

Najlepsi PM-i są nieustępliwi. Kiedy drzwi się zamykają, wchodzą przez okno. Kiedy połowa zespołu tonie w chaosie, oni reorganizują plan i… dowożą.

A jak robią to najlepsi?

Traktują termin jak osobistą sprawę honoru. Potrafią zarządzić zakresem, ryzykiem, chaosem i oczekiwaniami. Wiedzą, że ich wartość to nie statusy, tylko rezultaty.

Scrum Master: ceremonialny dzwonnik czy katalizator wzrostu?

Jeśli Twój tydzień to stand-up, retro, planowanie i narzekanie, że „nie jesteśmy wystarczająco agile” – to gratuluję. Właśnie się zabetonowałeś.

Dobry Scrum Master nie traktuje Manifestu Agile jak świętej księgi. Traktuje go jak zbiór inspiracji. I robi wszystko, żeby zespół rósł, uczył się i dowoził.

A jak robią to najlepsi?

Są katalizatorami. Wiedzą, że nie chodzi o ładny backlog, tylko o efekty. Mniej obrzędów, więcej realnego wpływu.

UI/UX Designer: esteta od ikonki czy partner produktu?

Nic tak nie zabija sprintu, jak trzydniowa dyskusja o kolorze tła w modalu.

Albo spór, która ikonka jest bardziej „miękka”.

Design jest ważny. Ale jeśli projektujesz design system, a użytkownik nie może kliknąć „kup”, to mamy problem.

A jak robią to najlepsi?

Projektują dla ludzi, nie dla portfolia. Testują wcześnie, iterują mądrze. Słuchają danych, nie ego. Potrafią powiedzieć: „to wystarczająco dobre”.

Analityk biznesowy: mistrz Excela czy tłumacz intencji?

Masz dokument z wymaganiami na 52 strony? I tylko Ty go rozumiesz? To nie analiza. To sabotaż.

• Nie analizuj dla samej analizy.

• Nie pisz rzeczy, których nikt nie wdroży.

• Nie zasłaniaj się metodykami.

A jak robią to najlepsi?

Dostarczają zrozumienie – szybko i precyzyjnie. Są pomostem między potrzebą a implementacją. Nie zabijają dynamiki – wspierają ją.

Tester: liczby czy jakość?

„Wykonano 1 478 testów. Wszystko na zielono. Zero błędów!”

To nie jest sukces. To czerwona flaga.

Możesz mieć 100% pokrycia kodu i nadal wypuścić bubel. Możesz testować miesiąc i przegapić kluczowy przypadek.

A jak robią to najlepsi?

Myślą jak użytkownicy. I jak hakerzy. Nie odhaczają. Tropią. Testują to, co ma znaczenie, a nie to, co łatwo opisać.

Security Officer: blokujący czy wspierający?

Zły specjalista od bezpieczeństwa mówi: „Nie wolno”.

Dobry mówi: „Możesz. Ale tak, żeby było bezpiecznie.”

To nie jest tylko kontrola. To umiejętność myślenia do przodu. Zapewnienie bezpieczeństwa przy zachowaniu tempa rozwoju. Uczenie, nie straszenie.

A jak robią to najlepsi?

Tłumaczą ryzyko zrozumiałym językiem. Pokazują, jak działać szybko i bezpiecznie. I nie tylko wskazują problemy – ale je rozwiązują.

Podsumowując… najskuteczniejsze sposoby, by nigdy nie awansować

• Narzekaj. Regularnie.

• Czekaj na zadania. Nie wychodź z inicjatywą.

• Ignoruj wpływ biznesowy. Przecież Ty jesteś tylko od „technicznych”.

• Zakochaj się w narzędziach, procedurach i wskaźnikach. Zapomnij o wartości.

• Udawaj, że umiesz – zamiast pytać i się rozwijać.

I największy klasyk:

Dostosuj się do najwolniejszego w pokoju.

A tak poważnie…to kto awansuje?

Nie ten, kto ma najlepsze CV.

Nie ten, kto ma najwięcej certyfikatów.

Nie ten, kto mówi najgłośniej.

Tylko ten, kto:

• Przejmuje odpowiedzialność.

• Szuka rozwiązań.

• Myśli o zespole i firmie, nie tylko o sobie.

• Rozumie cel i dowozi.

• Jest ciekawy, uważny i chce mu się chcieć.

Na koniec (z mojego doświadczenia)

Pracuję w tej branży niemal 20 lat. Od kilku już ładnych pełnię role lidera wyższego szczebla. I mogę powiedzieć to szczerze:

Wiem dokładnie, kogo chcę zatrudnić. I wiem dokładnie, kogo nie.

Widziałem osoby z pięknym CV, które nie dowoziły. I takich, co zaczynali skromnie – ale mieli ogień w oczach i rośli szybciej niż wszyscy wokół.

Największym wyróżnikiem nie była wiedza. Ani staż.

To był mindset.

Czy bierzesz odpowiedzialność, czy unikasz?

Czy szukasz rozwiązania, czy wymówek?

Czy działasz, gdy jest niejasno – czy zamierasz i czekasz?

Bo tak samo, jak C-level rozliczany jest z wyników, tak my musimy rozliczać Ciebie.

I kiedy przyjdzie ta najczarniejsza godzina – nie chcę w zespole ludzi, którzy powiedzą „laptop był za wolny” albo „wysłałem maila, więc to nie moja sprawa”.

Nie zwolnię Cię za to.

Ale też nie awansuję.

A więc… jak awansować?

Bo widzisz drogi kolego… tu nie chodzi o tytuł.

Chodzi o to, by być tym, komu ufają inni – zwłaszcza wtedy, gdy naprawdę się liczy.

Pracuj w zgodzie z sobą. Bądź uczciwy, skromny i głodny rozwoju.

Zamiast „fake it till you make it” – “own it until you earn it”.

Dowoź. Myśl. Wspieraj innych.

I nie będziesz musiał prosić o awans.

Przyjdzie sam – no chyba, że masz nieodpowiedniego lidera, ale to już materiał na inny artykuł…

Pamiętaj… Najpierw odpowiedzialność.

Potem – tytuł.